Alien: Isolation Review
Door Kevin Vr 10 okt 2014

Alien: Isolation Review

Soms spannend, vooral herhalend

Pixelcake oordeel

Alien: Isolation is een game voor horrorliefhebbers die ervan houden om een vrij weerloos personage te spelen. Het is een game die draait om geduld en enige herhaling, want je zult geheid fouten maken en gehele secties opnieuw moeten spelen, waardoor het geen mooie ‘vloeiende’ ervaring wordt. Ben jij een logisch berekenende en analyserende droogkloot als ik die tijdens een spookhuisritje aanwijst waar alle spoken vandaan zullen komen? Dan ga jij je alleen maar ergeren aan deze game en kun je beter meekijken terwijl een ander speelt, of de game volledig links laten liggen.

PLUSPUNTEN
Volledig trouw aan Alien
Sterke atmosfeer en muziek
Grafisch prachtige game
Sterk geoptimaliseerd voor pc

MINPUNTEN
Save-systeem zorgt voor onnodige herhaling
Ontzettend langzame progressie
Blijven hangen in de omgeving

Spookhuizen, geen liefhebber

Om met de deur in huis te vallen: horror is niet mijn genre, ik hou niet van dit type game. De recensie komt van mijn hand omdat niemand anders momenteel de mogelijkheid heeft om Alien: Isolation te spelen. En hoewel iedere mening valide is, snap ik dat het erg irritant kan zijn om een recensie te lezen van iemand die niets met het genre heeft. Ik probeer mijn kritieken wel zoveel mogelijk op de game toe te spitsen zodat horrorfanaten wel wat aan mijn tekst hebben, maar besef je dus wel dat ik geen liefhebber ben van horrorgames.

Alien Isolation 7

Horrorgames zijn namelijk virtuele spookhuizen, en ik ben ook geen liefhebber van spookhuizen. Hoewel spookhuizen best grappig kunnen zijn, zou ik er niet voor mijn eigen plezier in gaan. Ik ga mee met mijn vriendin en haar consorten, en ik ben degene die in alle rust voorop loopt terwijl de rest als een treintje achter mij aan hobbelt, graaiend naar mijn schouders. De realiteit dat het om acteurs en poppen gaat, verlaat mijn bewustzijn geen moment en ik raak nooit in een sfeer van angst of paniek. Mijn analyserend vermogen gaat direct aan de slag en ik heb constant een vrij goed besef waar de zogenaamde schrikmomenten vandaan zullen komen. Ik vind het leuk om me een beetje via anderen in te leven, en op die manier vind ik het kijken van een horrorfilm wel geinig, maar ik haal er zelf zelden echt veel plezier uit. Als je lol wilt halen uit een spookhuis, dan moet je erheen gaan met de intentie om de beleving ‘aan te gaan’, je moet zelf een actieve rol aannemen in het deelnemen; je moet bang willen zijn, je moet loslaten.

Het voordeel van een spookhuis is dat het een volledig lineaire beleving is: je loopt/rijdt er doorheen, je krijgt alle ‘enge momenten’ één keer te zien en je bent klaar. In een game moet je zelf dingen ondernemen, en je kunt hierin falen waardoor je exact dezelfde situatie nogmaals moet doorlopen, en dit maakt een eng moment progressief minder eng met elke poging. Dit probleem heeft Alien: Isolation ook.

“Alien: Isolation is geen halfbakken cash-in, het is haast een liefdesverklaring aan de setting en de atmosfeer zoals regisseur Ridley Scott die jaren geleden neergezet heeft”

Sterke setting, soms spannend

Het ligt niet aan de setting, want die is fantastisch. Ik vind Alien echt een fantastische film en ontwikkelaar The Creative Assembly heeft dit universum perfect tot leven gebracht met prachtige omgevingen en een bizar goed gevoel voor detail. De game ademt de Alien-sfeer: de vreemde mix van achterhaalde technologie in een futuristische setting zal anachronistisch ogen voor de leek, maar het is volledig trouw aan de oorspronkelijke film. Alien: Isolation is geen halfbakken cash-in, het is haast een liefdesverklaring aan de setting en de atmosfeer zoals regisseur Ridley Scott die jaren geleden neergezet heeft. Dit wordt ondersteund door de prachtige graphics en een verder technisch sterk geoptimaliseerde game die zonder problemen op een constante zestig frames per seconde op mijn pc draait. De game oogt indrukwekkend en loopt perfect, een prestatie op het pc-platform waar andere ontwikkelaars nog een puntje aan kunnen zuigen.

Alien Isolation 5

Daarnaast weet de game ook werkelijk spannende momenten te creëren door goed met belichting en muziek te spelen. De setting en de gebeurtenissen op het scherm komen tot leven, wat soms zorgt voor typische ‘ik wil deze gang niet oversteken’-momentjes. Het concept van de eerste film wordt vrij letterlijk overgezet naar gamevorm, en er wordt spanning opgebouwd door dingen bewust niet te tonen of volledig weg te laten, terwijl jij erop zit te wachten. Je bent volledig weerloos en je bent constant iedere mogelijke antagonist aan het vermijden, en ondertussen zit de game jou virtueel in de nek te hijgen met muziek en enge omgevingsgeluiden. De ontwikkelaars snappen maar al te goed waarom Alien zo creepy is.

Slecht save-systeem = onnodige herhaling

Het grootste probleem is echter het save-systeem dat zorgt voor onnodig veel herhaling, wat de meeste spanning uit de initiële ervaring zuigt. Je kunt je game alleen opslaan bij specifieke stations (ook aangegeven op je kaart) en deze handmatige save is de enige manier om progressie op te slaan. Als je na het opslaan een half uur verder gamet, je een objective haalt en je een cutscene te zien krijgt, dan is je voortgang nog steeds niet opgeslagen; ook dan zal je een ‘station’ moeten vinden om handmatig op te slaan. Zelfs alle collectables die je in dat half uur vindt, verdwijnen indien je daarna niet opgeslagen hebt. Hierdoor ontstaan allerlei problemen.

 

Ten eerste zorgt het bij mij voor frustratie. Nu probeer ik wel veel op te slaan, maar ik vind het niet tof om constant heel langzaam te moeten sluipen om zo voorzichtig mogelijk alles te behalen, om na een kwartier dood te gaan en alles opnieuw te moeten doen. De initiële spanning en het lage tempo vind ik prima, maar zodra ik deze momenten nogmaals moet beleven, begin ik de game automatisch te ontleden in de hoop succes te behalen. Op dat moment laat ik de beleving volledig los en wil ik winnen, waardoor ik efficiënte oplossingen ga bedenken. En wanneer ik een heel spannend stuk waar ik een kwartier mee bezig was voltooi binnen dertig seconden door simpelweg te sprinten (en dus alle mogelijke spanning te negeren), voelt het alsof ik per ongeluk door de piepschuimwand van een spookhuis ben gerend en in de kantine van de acteurs ben beland.

“Omdat ik bezig ben met ‘winnen’ in plaats van ‘beleven’, wordt de game alleen maar spannend omdat ik geen zin heb om dat hele stuk opnieuw te spelen”

Daarnaast creëert het een kunstmatige vorm van spanning waar ik het niet mee eens ben. Omdat ik bezig ben met ‘winnen’ in plaats van ‘beleven’, wordt de game alleen maar spannend omdat ik geen zin heb om dat hele stuk opnieuw te spelen. Ik wil verder, ik wil de volgende kamer in het spookhuis zien, maar de game is zo ontzettend langzaam… Zodra de alien in het spel komt (en je kunt deze niet bestrijden), zal je soms minutenlang ergens verscholen zitten, wachtend tot het wezen eindelijk jouw directe omgeving verlaat. Dit verschilt van moment tot moment, maar het is zeker geen vergezochte uitzondering. Het is met regelmaat een kwestie van lang wachten op minieme progressie. En wanneer dit lange wachten niet eens loont en ik gehele secties opnieuw moet spelen, zet ik de game uit en steek ik een peuk op.

Mijn aartsvijand: demonische richeltjes

Maar de frustratie komt ook uit andere hoeken. Er zijn momenten waarop je betrapt wordt en je nog kunt wegkomen, instanties die snelheid vereisen. Het overkwam mij echter te vaak dat ik in dit soort gevallen bleef steken in de omgeving, één van mijn grootste hekelpunten in games. Er was zelfs een moment waarop ik achterna werd gezeten door androids en ik hen probeerde te ontvluchten. Ik had mezelf bijna klem gelopen, dus ik probeerde nog de enige mogelijke richting op te rennen, zonder succes. Ik liep tegen een richeltje van dertig centimeter aan en hoofdpersoon Amanda Ripley kan hier met geen mogelijkheid op ‘klimmen’ (lees: ze weet kennelijk niet hoe ze een voet moet optillen). De enige manier om dit demonische richeltje te verslaan, was via het trappetje van twee treden… waar de onverwoestbare androids op stonden om mijn nek om te draaien. Hup, Alt+F4 en daar gaat weer een peuk.

Alien Isolation 8

Mijn persoonlijke frustraties zijn echter niet de enige minpunten, want Alien: Isolation vergeet bij vlagen essentiële zaken uit te leggen. The Creative Assembly probeert de game zo werkelijk mogelijk te maken door voor de hand liggende game-elementen zo min mogelijk te verklaren. Dit doen ze vanuit een nobel streven om de speler volledig onder te dompelen in de Alien-setting. Hierdoor vergeet het echter een game te zijn. Zo wordt mij verteld dat ik via een stroomkastje kan bepalen welke onderdelen van een ruimte stroom krijgen of niet: camera’s, speakers, deuren, luchtzuiveringssystemen, en ga zo maar door. Camera’s, deuren en lichten spreken voor zich, maar waarom zou ik speakers of zuiveringssystemen aan- of uitzetten? Wat is voor invloed heeft dit op de in-game wereld? Er zal een goede reden voor zijn, maar het wordt nooit duidelijk gemaakt. Met dit soort zaken gaan de ontwikkelaars ervan uit dat het ‘logisch’ is wat voor effect dit zal hebben op de AI. Ja, het is logisch wanneer ik een luidruchtig apparaatje gooi dat dit vijanden aantrekt. Maar is het ook logisch dat androids mijn flashbang-granaten volledig negeren? Ik speel per jaar tientallen games, ieder met hun eigen regels. Als ontwikkelaar mag je er nooit van uitgaan dat ik automatisch op één lijn zit met jouw wereld en jouw logica; we moeten eerst een vertrouwensband scheppen, bevestigen wat de regels zijn. Alien: Isolation doet dit niet, waardoor ik al struikelend door het spookhuis wandelde.

“Als ontwikkelaar mag je er nooit van uitgaan dat ik automatisch op één lijn zit met jouw wereld en jouw logica”

De motion scanner helpt, maar niet genoeg

Dit betekent niet automatisch dat het een slechte game is, want het is soms oprecht spannend, mede dankzij de motion scanner. Wanneer je dit apparaat tevoorschijn tovert, houdt de hoofdpersoon deze met haar linkerhand vast. Nu kun jij constant naar het schermpje staren om te zien of iemand in jouw buurt beweegt, maar dan wordt de achtergrond (via een depth of field-trucje) wazig. Focus je op jouw omgeving, dan wordt de scanner wazig. Hierdoor ben ik soms vrij blind aan het rondlopen terwijl ik naar de scanner staar, wat soms resulteert in een knullige Kevin die praktisch tegen een vijand aan loopt, “ho shit!” roept en zich vervolgens snel gaat verstoppen. Ik heb zo nu en dan genoten van een momentje spanning, maar de frustratie weerhoudt mij ervan de game uit te spelen – een regel die ik zelden breek voor het schrijven van recensies.

Dat maakt het recenseren van deze game dan ook lastig. Het genre ligt mij niet en Alien: Isolation brengt hier geen verandering in. Tegelijkertijd zie ik problemen die volgens mij zelfs de liefhebber zou storen, maar ik geniet ook ontzettend van de atmosfeer en ik heb bij vlagen op het puntje van mijn stoel gezeten. De ietwat sadomasochistische gamer die bezit over een flinke portie geduld en een stevige tolerantie voor frustratie of herhaling, zal hier waarschijnlijk een tof en griezelig sci-fi avontuur in vinden. Voor mij is het een repetitief spookhuis in een jasje dat ik wel kan waarderen… op afstand, wanneer ik met iemand meekijk bijvoorbeeld. Want zelf ondervind ik weinig plezier tijdens het spelen.

Wel spelen als…
Je houdt van horrorgames waarin je een weerloos personage speelt, je een flinke portie geduld hebt, je tegen (onnodige) herhaling kunt, je bereid bent om de spookhuiservaring ‘aan te gaan’

Niet spelen als…
Je een vloeiende ervaring verwacht, je snel gefrustreerd bent door herhaling of zeer langzame progressie

16193